Ik begin een hekel te krijgen aan mijn partner

3
1209

Hey ik ben deetje, 23 jaar. Ik woon samen met mijn vriend en we hebben samen een zoontje van bijna 1.

de afgelopen anderhalf jaar waren nogal heftig want ik werd onverwachts zwanger… we woonden nog allebei bij onze ouders.. uiteindelijk ervoor gekozen om te gaan samen wonen.. een uurtje rijden vanaf mijn ouders..

De eerste weken gingen wel goed tussen ons.. maar doordat hij werkeloos was en ik hoogzwanger kwamen er al snel irritaties… en die zijn nooit weggegaan… vorig jaar oktober ben ik bevallen dmv een keizersnede van onze knul.. was een heftige periode… toen we thuis waren moest ik herstellen en genieten van de kraamtijd.. Dat vond ik de zwaarste periode.. Ik had verwacht dat mijn vriend me zou steunen en er snachts uit zou gaan voor de kleine… maar nee, dit heeft hij maar enkele keren gedaan…  Ik was gesloopt en heb totaal geen leuke kraamtijd gehad. Ons zoontje was ook niet heel makkelijk.

Mijn vriend sliep op de logeerkamer en overdag zat hij achter de playstation… thuis zat hij alleen op zijn luie reet..Ik zei hem meerdere keren dat hij me meer moest helpen en steunen… maar nu een jaar verder is er niks veranderd..

Hij volgt nu een opleiding en elke keer als ik hem vraag om hulp zegt hij dat hij het druk heeft met huiswerk en dat ik me moet redden als huisvrouw…  maar ik heb nooit anders gedaan… Ik sta elke morgen op voor mijn zoontje en hij doet niks met hem… Ook heb ik heimwee naar mn ouderlijk thuisfront en mijn dierbaren daar… mn vriend doet altijd moeilijk dat ik daar niet vaak heen kan omdat we het niet breed hebben.. dus ik zit eigenlijk altijd thuis

ook hebben we veel ruzie enscheld hij me uit en kleineert me.. Ik heb overgewicht en volg sinds 2 maand een dieet.. er word in ruzies vaak gezegd: vetklep, ga naar de macdonalds vreten, ga fietsen dan val je af.. en al dat soort opmerkingen. Hij weet dat het me enorm kwetst… (mijn ex deed dit ook) Ik vertel hem dan dat hij een waardeloze vader is omdat hij nooit iets met zn kind doet.. dan gaat het van kwaad tot erger.. We hebben wel eens slaande ruzie gehad en nou moet ik eerlijk zijn dat ik ook wel eens een klap uitdeel…  ook waar ons kind bij was… ik praat met een psychiatrisch verpleegkundige.. maar ik kan me niet meer concentreren op wat ze zegt..

ik voel me constant gespannen, beklemmend gevoel rond mn middenrif en ik ben gewoon bang dat ik door ga draaien… Ik ben normaal een heel nuchter maar wel gevoelig persoon.. maar ik denk nu zelfs aan hoe het zou zijn als ik er niet meer was.. ik irriteer me aan alles.. mijn zoontje kan me soms ook flink irriteren.. Ik heb geen energie om leuke dingen te doen met mijn kleintje en dat maakt me zo verdrietig..

Stem op dit geheim

Hey ik ben deetje, 23 jaar. Ik woon samen met mijn vriend en we hebben samen een zoontje van bijna 1.

de afgelopen anderhalf jaar waren nogal heftig want ik werd onverwachts zwanger… we woonden nog allebei bij onze ouders.. uiteindelijk ervoor gekozen om te gaan samen wonen.. een uurtje rijden vanaf mijn ouders..

De eerste weken gingen wel goed tussen ons.. maar doordat hij werkeloos was en ik hoogzwanger kwamen er al snel irritaties… en die zijn nooit weggegaan… vorig jaar oktober ben ik bevallen dmv een keizersnede van onze knul.. was een heftige periode… toen we thuis waren moest ik herstellen en genieten van de kraamtijd.. Dat vond ik de zwaarste periode.. Ik had verwacht dat mijn vriend me zou steunen en er snachts uit zou gaan voor de kleine… maar nee, dit heeft hij maar enkele keren gedaan…  Ik was gesloopt en heb totaal geen leuke kraamtijd gehad. Ons zoontje was ook niet heel makkelijk.

Mijn vriend sliep op de logeerkamer en overdag zat hij achter de playstation… thuis zat hij alleen op zijn luie reet..Ik zei hem meerdere keren dat hij me meer moest helpen en steunen… maar nu een jaar verder is er niks veranderd..

Hij volgt nu een opleiding en elke keer als ik hem vraag om hulp zegt hij dat hij het druk heeft met huiswerk en dat ik me moet redden als huisvrouw…  maar ik heb nooit anders gedaan… Ik sta elke morgen op voor mijn zoontje en hij doet niks met hem… Ook heb ik heimwee naar mn ouderlijk thuisfront en mijn dierbaren daar… mn vriend doet altijd moeilijk dat ik daar niet vaak heen kan omdat we het niet breed hebben.. dus ik zit eigenlijk altijd thuis

ook hebben we veel ruzie enscheld hij me uit en kleineert me.. Ik heb overgewicht en volg sinds 2 maand een dieet.. er word in ruzies vaak gezegd: vetklep, ga naar de macdonalds vreten, ga fietsen dan val je af.. en al dat soort opmerkingen. Hij weet dat het me enorm kwetst… (mijn ex deed dit ook) Ik vertel hem dan dat hij een waardeloze vader is omdat hij nooit iets met zn kind doet.. dan gaat het van kwaad tot erger.. We hebben wel eens slaande ruzie gehad en nou moet ik eerlijk zijn dat ik ook wel eens een klap uitdeel…  ook waar ons kind bij was… ik praat met een psychiatrisch verpleegkundige.. maar ik kan me niet meer concentreren op wat ze zegt..

ik voel me constant gespannen, beklemmend gevoel rond mn middenrif en ik ben gewoon bang dat ik door ga draaien… Ik ben normaal een heel nuchter maar wel gevoelig persoon.. maar ik denk nu zelfs aan hoe het zou zijn als ik er niet meer was.. ik irriteer me aan alles.. mijn zoontje kan me soms ook flink irriteren.. Ik heb geen energie om leuke dingen te doen met mijn kleintje en dat maakt me zo verdrietig..

Stem op dit geheim

Vond je dit geheim leuk? Deel hem met je vrienden!Email this to someoneShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on FacebookShare on LinkedIn

3 REACTIES

  1. Het klinkt enorm heftig wat ik allemaal lees.
    Het is een zware dobber maar je moet volhouden voor jou kleine.
    In eerste instantie zou ik zeggen stop met energie steken in een slechte relatie.
    Ten tweede zal er niet veel veranderen als je weg gaat dan dat je meer rust krijt en jou kleine ook. Jij doet tenslotte toch alles al, toch?.
    Het is heel belangrijk voor jou kleine dat die al die ruzies en geschreeuw en geslaan niet ziet of mee krijgt. want in de eerste jaren word het kind gevormd en neemt veel over van wat jullie doen….. dus het karakter enz.

    hoop dat je snel een oplossing vind.

    groetjes Vin

    Het klinkt enorm heftig wat ik allemaal lees.
    Het is een zware dobber maar je moet volhouden voor jou kleine.
    In eerste instantie zou ik zeggen stop met energie steken in een slechte relatie.
    Ten tweede zal er niet veel veranderen als je weg gaat dan dat je meer rust krijt en jou kleine ook. Jij doet tenslotte toch alles al, toch?.
    Het is heel belangrijk voor jou kleine dat die al die ruzies en geschreeuw en geslaan niet ziet of mee krijgt. want in de eerste jaren word het kind gevormd en neemt veel over van wat jullie doen….. dus het karakter enz.

    hoop dat je snel een oplossing vind.

    groetjes Vin

  2. Alles gaat richting burn-out en depressie je verpleegkundige moet dit herkennen en je tips geven ontspanning is remedie 1.
    Stop met energie te steken in een zinloze relatie.
    Inderdaad wat Sandra al aangeeft exit als hij in een stabiele relatie geen energie wil steken.

    Alles gaat richting burn-out en depressie je verpleegkundige moet dit herkennen en je tips geven ontspanning is remedie 1.
    Stop met energie te steken in een zinloze relatie.
    Inderdaad wat Sandra al aangeeft exit als hij in een stabiele relatie geen energie wil steken.

  3. Als ik het zo hoor allemaal, lijkt het me verstandig om vooral te gaan denken aan een exit plan waarbij je zelfstandig met je kindje gaat wonen…
    Ik denk dat niemand erbij is gebaat om nog bij elkaar te blijven, tenzij jouw vriend zich echt wil gaan aanpassen!

    Als ik het zo hoor allemaal, lijkt het me verstandig om vooral te gaan denken aan een exit plan waarbij je zelfstandig met je kindje gaat wonen…
    Ik denk dat niemand erbij is gebaat om nog bij elkaar te blijven, tenzij jouw vriend zich echt wil gaan aanpassen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here