Verloren bloem..

5
320

Hi,

Geen idee of iemand hier nog op zit want ik zie hier alleen nog hele oude berichten op staan. Maar ook ik wil graag mn ei hier kwijt.

Na wederom een slapeloze nacht door mijn zoontje van 5 maanden en ik weer eens woedend werd op hem en op mezelf dat ik mezelf dit had aangedaan ( het moederschap) ging ik vanmorgen googlen, en wel het volgende; IK HAAT HET MOEDERSCHAP. Zodoende kwam ik op deze site terecht en heb wat verhalen gelezen. Ik  ben “blij” toe dat ik niet de enige ben met deze gevoelens. Hoewel het dieper zit.  Het probleem bedoel ik. Ik heb namelijk een gloeiende hekel en oprechte haat gevoelens opgebouwd door de jaren heen voor mijn verloofde. Hij doet werkelijk alles fout. Niks gaat goed in zijn gezelschap. Maar laten we bij het begin beginnen.

Ik was 14 en hij was 20. We werden verliefd en werden een stel. Hij ontmaagde me en we woonden al samen toen ik 17 was. Ik had mijn school en woonplaats en veilige nest opgegeven om bij hem te zijn (iets met puber) maar god wat ben ik nu kwaad op mijn moeder dat ze me nooit heeft verboden, teruggehaald of whatever.  Nu ik volwassen ben en heb ingezien dat ik voor de rest van mijn leven dit kutleven moet leven.. maar we gaan verder… ik woonde een jaar bij hem toen hij me bedroog. Het ging even uit en ik ging weer naar huis. Dat heeft hooguit een maand geduurd en ik heb me weer laten omhullen door hem. Want oh het speet hem zo. En hij hield zoveel van mij…

Hij werkte fulltime en ik ging naar school. Voor even..ik was te emotioneel onstabiel en niet lekker in mijn vel en ontiegelijk onzeker over mijn hele bestaan dat ik mijn opleiding niet meer aankon. Niemand die me ook vertelde hoe ik het deed en hoe het misschien beter kan..dus ik zat thuis. In mijn eigen ellende en depressiviteit. Mijn vriend is een aparte en afstandelijke figuur. Nog steeds maar toen nog erger. Ik had werkelijk niks aan hem. We praatten niet. We neukten alleen en we dronken samen bier en rookten onze joints. Wat een kutleven. Ik kende niemand in deze stad. Ik was sociaal schuw en zat elke dag binnen. Mezelf de tering in te roken en chatten op internet. Tja..daar kan ik me anders voordoen en kreeg ik de aandacht waar ik zo naar verlangde. Wel stiekem maar het boeide me niet. Als hij het zou vragen of erachter zou komen , zou ik het gewoon zeggen. Zo gaan er jaren voorbij waar er niets verandert. Geen cent te makken. Geen vrienden. Geen familie in de buurt. Ik voelde me zo eenzaam en in de steek gelaten. Maar toennnn in 2013 werd ik per ongeluk zwanger en veranderde alles. Ik beviel in feb 2016 van een gezonde dochter en was stapelverliefd op haar. Maar god wat was het zwaar. De psychische toestand wat erbij komt kijken. Hormonaal of niet, je maakt een hele rare verandering in je lichaam en zo ook in je hoofd. Ik werd gek. Ging dingen zien. Horen. Ik voelde aanwezigheden. Smeekte het om asjeblieft weg te gaan. Pas na een halfjaar voelde ik me (een beetje) beter. Ondertussen werkte mijn vriend vaak over en kwam later thuis, dronk 2 biertjes en viel op de bank in slaap. Gezellig! Zo ging mijn leven eruitzien. Mijn dochter was een heerlijk klein mopje. Ik had het zwaar met alles en met haar. Maar dat was meer mijn probleem dan dat het door haar kwam. Ze huilde soms veel en lang maar ik kon dat gewoon niet zo goed hebben. We woonden in een klein flatje met 1 slaapkamer. Ik kwam amper buiten met mijn dochter. Hoe erg!

Toen mijn dochter 1.5 was kochten we (hij) een huis en gingen verhuizen naar een eengezinswoning.  Super fijn want nu kon ik lekker naar buiten in de tuin met mijn dochtertje.. het ging beter met mij. Ik kreeg een klein baantje en ging op dieet. Verloor flink wat kilos en zat een stuk beter in mijn vel. Ik kreeg opeens aandacht. Op straat..van vreemde mannen.. dat beviel me wel. Sterker nog. Ik voelde me er heerlijk door! Ik voelde me mooi, sexy zelfs! Ik deed er weer toe. Ik dacht ja!! Dit is het. Dit is hoe ik me altijd wil voelen.  Aandacht. Ik wil meer! Thuis krijg ik niks. Mijn vriend heeft het druk met zichzelf en weet ik wat allemaal. Hij was geen prater. Hij zag ook niet hoe het met mij ging. Dat ik afviel en ik me beter voelde. Ik zocht aandacht online . Ging weer chatten. Ik maakte een profiel aan bij een dating app. Ik kreeg veel aandacht. Maar er waren er 2 waar ik meer een klik mee had. Met de een had ik echt soulmate gevoelens en met de ander ging het echt alleen over lust en verlangen. Wat vond ik het heerlijk. Met die laatste heb ik afgesproken en hoewel ik het eigenlijk niet wilde, toch seks met elkaar gehad. Buiten in de bosjes. Wow wat was het spannend, en lekker! Ik had nooit een ander gehad dan mijn vriend dus ik vond het heel raar, maar lekker. Het was een spannende ervaring. Eenmaal thuis voelde ik me ontzettend schuldig en vies. Alles was discreet en veilig dus dat was het probleem niet. Om helemaal zeker te zijn had ik ook een morningafterpil ingenomen. Maar zo schuldig voelde ik me tegenover mijn vriend.  Maar ik leefde ermee en dacht bij mezelf, ik verdien dit. Ik verdien aandacht. Ik hoef me niet schuldig te voelen. Een tijdje later sprak ik ook af met de ander. Met degene waarmee ik een serieuze klik had, we spraken af in een gezellige bistro in een klein dorp. Dronken wat en kletsen uren lang. Het was echt heel gezellig. Ik voelde me levendig. En verliefd! Ik vind deze man leuk! Later was het tijd om te gaan en we hadden wat staan zoenen. Ik heb nog lang contact met deze man. Nog 1 keer kort gezien. Niks geks gedaan anders dan zoenen. Ik spreek hem nog dagelijks en hij sleept me door alles heen. Hij is getrouwd en doet dit ook stiekem.

Ondertussen thuis voelde ik me goed en had klappende eistokken. Ik wilde gaan voor een tweede kindje. Zogezegd en 2 maanden laterwerd ik zwanger. Hoera! Zwanger.. op een dag had ik een suprise party van mijn jarige tante dus ging ik daarheen met mijn dochter. Ik was de hele dag weg en het was een leuke gezellige dag. Ik ging naar huis. En daar tref ik het ergste. Hetgeen waardoor ik het leven haat. Waardoor ik HEM HAAT. ik walg van hem. Ik kwam thuis..hij sliep op de bank. Er lagen blikjes baco op tafel. Leeg natuurlijk. Maar zn telefoon. Het lag op zijn borst.  Ik kan het niet laten en kijk erin. En wat ik daar zie maakt me nog steeds misselijk en doodziek. GAYPORN. gay chat. WHAT THE FUCK . mijn hele fucking wereld storttte in. Gatver fucking damme. Wat is dit? Is hij gay.. neeee!!  Dat verklaard een hoop eigenlijk.  Hij is fucking gay! Ik heb mijn dochter rustig op bed gelegd en ben toen woedend een stuk gaan rijden.. ik ben zwanger en ik doe deze ontdekking.  Mijn leven is echt een hel. Wat moet ik doen? Ik wil mama. Ik moet dit mam vertellen. Maar ik ga eerst met hem praten. Ik ga naar huis en confronteer hem. Hij is er ziek van. Hij smeekt en hangt aan me. Ik ben niet gay. Ik ben niet gay echt niet. Ik weet niet eens wat ik deed.. het is de drank. Drank. Hij drinkt veel. Meer dan ik dacht. Hij vertelde me hoe erg zijn drink probleem eigenlijk is. Dat hij stiekem dronk. Voordathij ging werken, daarna en als ik sliep. Wtf?! Ik kan dit niet aan. Waarom? Waarom doet hij me dit aan? Ik ben verdomme zwanger van hem. Ik was hier nooit aan begonnen als ik hier een paar maanden eerder was achtergekomen. Maarja het is nu zo. We hebben een kind en ik ben zwanger. Ik moet sterk zijn. Ik moet sterk zijn. Maar mijn leven ligt overhoop. Ik haat hem. Ik haat het leven. Als die baby er is ga ik bij hem weg…dacht ik

Fast forward… ik beviel van een lief klein jongentje. Ik ben verliefd. Maar weer… weer val ik in een diep dal. Roze wolk? COMPLETE ONZIN. EEN ROZE WOLK BESTAAT NIET! Zere borsten, zere lijf door de keizersnede. Depri gevoelens. Waarom wou ik ookalweer een tweede? Ik haat dit. Nooit meer wil ik dit meemaken. Ik haat zwanger zijn. Ik haat de kraamperiode. Borstvoeding kwam maar moeilijk op gang en wilde vaak opgeven. Maar toch gaf ik  niet op! Ben best trots op mezelf. Tot 3 maanden borstvoeding gegeven. Toen ik weer ging menstrueren hield het op.

Nachtvoedingen, stuwing, darmkrampjes. Een dochter waar ik me schuldig over voelde, dat ik haar te kort deed en haar weinig aandacht gaf. Een vriend die waarschijnlijk gay is. Wat een kutzooi. Waar ben ik aan begonnen? Waarom doe ik mijn meisje dit aan? Ik trek dit niet.

Dag en nacht. Dag en nacht ben je moeder. Je offert je hele leven en je hele bestaan op aan het moeder zijn. Waarom zou je dat willen? Iets wat ik me de laatste tijd zo vaak afvraag. Ik hou ontzettend veel van mijn kids. Ze zijn alles wat ik heb. Maar dat is het hem juist. Ik heb niks anders. Nog steeds geen vrienden. Geen leven. geen dingetje voor mezelf. Mijn dochter gaat nu net een paar weken naar de basisschool dus ik heb wel een doel in mijn dagen nu. Ik moet nu elke dag de deur uit om haar te brengen en ophalen.  Wat ik wel fijn vind en ik hoop dat ik leuke vriendschappen of andere medemoeders tref. Hoeft niet meteen maar uiteindelijk.. hoop ik.

Wordt vervolgt. Denk ik ..

 

X

Verloren bloem

Stem op dit geheim

Hi,

Geen idee of iemand hier nog op zit want ik zie hier alleen nog hele oude berichten op staan. Maar ook ik wil graag mn ei hier kwijt.

Na wederom een slapeloze nacht door mijn zoontje van 5 maanden en ik weer eens woedend werd op hem en op mezelf dat ik mezelf dit had aangedaan ( het moederschap) ging ik vanmorgen googlen, en wel het volgende; IK HAAT HET MOEDERSCHAP. Zodoende kwam ik op deze site terecht en heb wat verhalen gelezen. Ik  ben ̶***; toe dat ik niet de enige ben met deze gevoelens. Hoewel het dieper zit.  Het probleem bedoel ik. Ik heb namelijk een gloeiende hekel en oprechte haat gevoelens opgebouwd door de jaren heen voor mijn verloofde. Hij doet werkelijk alles fout. Niks gaat goed in zijn gezelschap. Maar laten we bij het begin beginnen.

Ik was 14 en hij was 20. We werden verliefd en werden een stel. Hij ontmaagde me en we woonden al samen toen ik 17 was. Ik had mijn school en woonplaats en veilige nest opgegeven om bij hem te zijn (iets met puber) maar god wat ben ik nu kwaad op mijn moeder dat ze me nooit heeft verboden, teruggehaald of whatever.  Nu ik volwassen ben en heb ingezien dat ik voor de rest van mijn leven dit kutleven moet leven.. maar we gaan verder… ik woonde een jaar bij hem toen hij me bedroog. Het ging even uit en ik ging weer naar huis. Dat heeft hooguit een maand geduurd en ik heb me weer laten omhullen door hem. Want oh het speet hem zo. En hij hield zoveel van mij…

Hij werkte fulltime en ik ging naar school. Voor even..ik was te emotioneel onstabiel en niet lekker in mijn vel en ontiegelijk onzeker over mijn hele bestaan dat ik mijn opleiding niet meer aankon. Niemand die me ook vertelde hoe ik het deed en hoe het misschien beter kan..dus ik zat thuis. In mijn eigen ellende en depressiviteit. Mijn vriend is een aparte en afstandelijke figuur. Nog steeds maar toen nog erger. Ik had werkelijk niks aan hem. We praatten niet. We neukten alleen en we dronken samen bier en rookten onze joints. Wat een kutleven. Ik kende niemand in deze stad. Ik was sociaal schuw en zat elke dag binnen. Mezelf de tering in te roken en chatten op internet. Tja..daar kan ik me anders voordoen en kreeg ik de aandacht waar ik zo naar verlangde. Wel stiekem maar het boeide me niet. Als hij het zou vragen of erachter zou komen , zou ik het gewoon zeggen. Zo gaan er jaren voorbij waar er niets verandert. Geen cent te makken. Geen vrienden. Geen familie in de buurt. Ik voelde me zo eenzaam en in de steek gelaten. Maar toennnn in 2*** werd ik per ongeluk zwanger en veranderde alles. Ik beviel in feb 2*** van een gezonde dochter en was stapelverliefd op haar. Maar god wat was het zwaar. De psychische toestand wat erbij komt kijken. Hormonaal of niet, je maakt een hele rare verandering in je lichaam en zo ook in je hoofd. Ik werd gek. Ging dingen zien. Horen. Ik voelde aanwezigheden. Smeekte het om asjeblieft weg te gaan. Pas na een halfjaar voelde ik me (een beetje) beter. Ondertussen werkte mijn vriend vaak over en kwam later thuis, dronk 2 biertjes en viel op de bank in slaap. Gezellig! Zo ging mijn leven eruitzien. Mijn dochter was een heerlijk klein mopje. Ik had het zwaar met alles en met haar. Maar dat was meer mijn probleem dan dat het door haar kwam. Ze huilde soms veel en lang maar ik kon dat gewoon niet zo goed hebben. We woonden in een klein flatje met 1 slaapkamer. Ik kwam amper buiten met mijn dochter. Hoe erg!

Toen mijn dochter 1.5 was kochten we (hij) een huis en gingen verhuizen naar een eengezinswoning.  Super fijn want nu kon ik lekker naar buiten in de tuin met mijn dochtertje.. het ging beter met mij. Ik kreeg een klein baantje en ging op dieet. Verloor flink wat kilos en zat een stuk beter in mijn vel. Ik kreeg opeens aandacht. Op straat..van vreemde mannen.. dat beviel me wel. Sterker nog. Ik voelde me er heerlijk door! Ik voelde me mooi, sexy zelfs! Ik deed er weer toe. Ik dacht ja!! Dit is het. Dit is hoe ik me altijd wil voelen.  Aandacht. Ik wil meer! Thuis krijg ik niks. Mijn vriend heeft het druk met zichzelf en weet ik wat allemaal. Hij was geen prater. Hij zag ook niet hoe het met mij ging. Dat ik afviel en ik me beter voelde. Ik zocht aandacht online . Ging weer chatten. Ik maakte een profiel aan bij een dating app. Ik kreeg veel aandacht. Maar er waren er 2 waar ik meer een klik mee had. Met de een had ik echt soulmate gevoelens en met de ander ging het echt alleen over lust en verlangen. Wat vond ik het heerlijk. Met die laatste heb ik afgesproken en hoewel ik het eigenlijk niet wilde, toch seks met elkaar gehad. Buiten in de bosjes. Wow wat was het spannend, en lekker! Ik had nooit een ander gehad dan mijn vriend dus ik vond het heel raar, maar lekker. Het was een spannende ervaring. Eenmaal thuis voelde ik me ontzettend schuldig en vies. Alles was discreet en veilig dus dat was het probleem niet. Om helemaal zeker te zijn had ik ook een morningafterpil ingenomen. Maar zo schuldig voelde ik me tegenover mijn vriend.  Maar ik leefde ermee en dacht bij mezelf, ik verdien dit. Ik verdien aandacht. Ik hoef me niet schuldig te voelen. Een tijdje later sprak ik ook af met de ander. Met degene waarmee ik een serieuze klik had, we spraken af in een gezellige bistro in een klein dorp. Dronken wat en kletsen uren lang. Het was echt heel gezellig. Ik voelde me levendig. En verliefd! Ik vind deze man leuk! Later was het tijd om te gaan en we hadden wat staan zoenen. Ik heb nog lang contact met deze man. Nog 1 keer kort gezien. Niks geks gedaan anders dan zoenen. Ik spreek hem nog dagelijks en hij sleept me door alles heen. Hij is getrouwd en doet dit ook stiekem.

Ondertussen thuis voelde ik me goed en had klappende eistokken. Ik wilde gaan voor een tweede kindje. Zogezegd en 2 maanden laterwerd ik zwanger. Hoera! Zwanger.. op een dag had ik een suprise party van mijn jarige tante dus ging ik daarheen met mijn dochter. Ik was de hele dag weg en het was een leuke gezellige dag. Ik ging naar huis. En daar tref ik het ergste. Hetgeen waardoor ik het leven haat. Waardoor ik HEM HAAT. ik walg van hem. Ik kwam thuis..hij sliep op de bank. Er lagen blikjes baco op tafel. Leeg natuurlijk. Maar zn telefoon. Het lag op zijn borst.  Ik kan het niet laten en kijk erin. En wat ik daar zie maakt me nog steeds misselijk en doodziek. GAYPORN. gay chat. WHAT THE FUCK . mijn hele fucking wereld storttte in. Gatver fucking damme. Wat is dit? Is hij gay.. neeee!!  Dat verklaard een hoop eigenlijk.  Hij is fucking gay! Ik heb mijn dochter rustig op bed gelegd en ben toen woedend een stuk gaan rijden.. ik ben zwanger en ik doe deze ontdekking.  Mijn leven is echt een hel. Wat moet ik doen? Ik wil mama. Ik moet dit mam vertellen. Maar ik ga eerst met hem praten. Ik ga naar huis en confronteer hem. Hij is er ziek van. Hij smeekt en hangt aan me. Ik ben niet gay. Ik ben niet gay echt niet. Ik weet niet eens wat ik deed.. het is de drank. Drank. Hij drinkt veel. Meer dan ik dacht. Hij vertelde me hoe erg zijn drink probleem eigenlijk is. Dat hij stiekem dronk. Voordathij ging werken, daarna en als ik sliep. Wtf?! Ik kan dit niet aan. Waarom? Waarom doet hij me dit aan? Ik ben verdomme zwanger van hem. Ik was hier nooit aan begonnen als ik hier een paar maanden eerder was achtergekomen. Maarja het is nu zo. We hebben een kind en ik ben zwanger. Ik moet sterk zijn. Ik moet sterk zijn. Maar mijn leven ligt overhoop. Ik haat hem. Ik haat het leven. Als die baby er is ga ik bij hem weg…dacht ik

Fast forward… ik beviel van een lief klein jongentje. Ik ben verliefd. Maar weer… weer val ik in een diep dal. Roze wolk? COMPLETE ONZIN. EEN ROZE WOLK BESTAAT NIET! Zere borsten, zere lijf door de keizersnede. Depri gevoelens. Waarom wou ik ookalweer een tweede? Ik haat dit. Nooit meer wil ik dit meemaken. Ik haat zwanger zijn. Ik haat de kraamperiode. Borstvoeding kwam maar moeilijk op gang en wilde vaak opgeven. Maar toch gaf ik  niet op! Ben best trots op mezelf. Tot 3 maanden borstvoeding gegeven. Toen ik weer ging menstrueren hield het op.

Nachtvoedingen, stuwing, darmkrampjes. Een dochter waar ik me schuldig over voelde, dat ik haar te kort deed en haar weinig aandacht gaf. Een vriend die waarschijnlijk gay is. Wat een kutzooi. Waar ben ik aan begonnen? Waarom doe ik mijn meisje dit aan? Ik trek dit niet.

Dag en nacht. Dag en nacht ben je moeder. Je offert je hele leven en je hele bestaan op aan het moeder zijn. Waarom zou je dat willen? Iets wat ik me de laatste tijd zo vaak afvraag. Ik hou ontzettend veel van mijn kids. Ze zijn alles wat ik heb. Maar dat is het hem juist. Ik heb niks anders. Nog steeds geen vrienden. Geen leven. geen dingetje voor mezelf. Mijn dochter gaat nu net een paar weken naar de basisschool dus ik heb wel een doel in mijn dagen nu. Ik moet nu elke dag de deur uit om haar te brengen en ophalen.  Wat ik wel fijn vind en ik hoop dat ik leuke vriendschappen of andere medemoeders tref. Hoeft niet meteen maar uiteindelijk.. hoop ik.

Wordt vervolgt. Denk ik ..

 

X

Verloren bloem

Stem op dit geheim

Vond je dit geheim leuk? Deel hem met je vrienden!Email this to someoneShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on FacebookShare on LinkedIn
DELEN
Vorig artikelEscort Amsterdam
Volgend artikelRollenspel

5 REACTIES

  1. Ik jongen 14,schaam me diep!Ik kan niet zo goed een lang verhaal vertellen,maar ik heb vandaag van mijn moeder ’n pak slaag gehad.Ik krijg het nog hèèl af en toe.Kon wel door de grond zakken,in ,jn witte slip[(die ik hààt),naast haar,en dan òòk m’n witte slip omlaag,en dan krijg ik een flink pak slaag, over de knie,Ik ben altijd zo verlegen als ik nà mijn straf(als ik niet nar bed moet)wèèr in de woonkamer kom.
    hroet

    Ik jongen 14,schaam me diep!Ik kan niet zo goed een lang verhaal vertellen,maar ik heb vandaag van mijn moeder ’n pak slaag gehad.Ik krijg het nog hèèl af en toe.Kon wel door de grond zakken,in ,jn witte slip[(die ik hààt),naast haar,en dan òòk m’n witte slip omlaag,en dan krijg ik een flink pak slaag, over de knie,Ik ben altijd zo verlegen als ik nà mijn straf(als ik niet nar bed moet)wèèr in de woonkamer kom.
    hroet

  2. Ik heb je verhaal gelezen. Ik kan me voorsteleln dat je je sosm erg eenzaam en ongelukkig voelt. Zelf ben ik 34 en heb ook het nodige meegemaakt. als je wil praten mail dan gerust: dick(at)deds.nl vervan (at) door het teken dat in elk mailadres voorkomt.

    Ik heb je verhaal gelezen. Ik kan me voorsteleln dat je je sosm erg eenzaam en ongelukkig voelt. Zelf ben ik 34 en heb ook het nodige meegemaakt. als je wil praten mail dan gerust: dick(at)deds.nl vervan (at) door het teken dat in elk mailadres voorkomt.

  3. Hi, Ik heb je verhaal gelezen. Ik kan me voorstellen dat je je vaak erg verloren en eenzaam voelt. Zelf ben ik 34, en heb oo het nodige meegemaakt. als jehet leuk vind mag je altijd mailen om te praten: dick@deds.nl

    Hi, Ik heb je verhaal gelezen. Ik kan me voorstellen dat je je vaak erg verloren en eenzaam voelt. Zelf ben ik 34, en heb oo het nodige meegemaakt. als jehet leuk vind mag je altijd mailen om te praten: dick@deds.nl

  4. Beste Liposan.

    Natuurlijk heb je helemaal gelijk wat betreft moeders. Kwaad was eigenlijk een verkeerd woord in mijn verhaal, het is meer een gevalletje ‘wat als’ wat als mama wat strenger voor me was ? Nu moet ik inderdaad de prijs zelf betalen voor mijn eigen domme gedrag als puber. Maar ik hou van mijn moeder en ik kan me geen leven zonder haar voorstellen. Dus ik snap jou ontzettend goed als je zegt dat je er alles voor zou geven om haar nog eens te knuffelen. Sterkte hoor.

    En ja.. ik heb er een puinhoop van gemaakt. Maar ik begin langzaam te begrijpen waarom. Ik was nog te jong voor zo een serieuze relatie en laat staan samenwonen. Maar hij was als een drug voor mij. Ik was verslaafd. Hoe slecht en kut hij me ook liet voelen. Soms was ik boos en ging ik even weg maar was binnen de kortste keren weer terug bij hem. We zijn nu 12 jaar en 2 kids verder. Ik ben hier voor de kids. Ik kom uit een gebroken gezin en weet hoe dat is en dat wil ik het liefst voorkomen. Hoe graag ik ook weg wil. Maar mijn kids staan op de eerste plaats. Hoewel ik het moederschap soms echt vreselijk vind, doe ik wel mijn uiterste best voor ze. Ik wil ze het beste geven. Hoe moeilijk ook. En mijn vriend , tja we zijn samen opgegroeid en ik weet niet beter dan hem. Hij is thuis voor mij. Hij was er toen mama er niet voor me kon zijn. Hij is ook de enige persoon die ik als vriend kan beschouwen. Dus de situatie is erg lastig.

    Ik moet indd van mezelf leren houden. Momenteel ook prio 1 om dat te doen.
    Bedankt voor je reactie. En zelfs voor je harde woorden. Soms heeft een mens dat nodig, van een buitenstaander

    Beste Liposan.

    Natuurlijk heb je helemaal gelijk wat betreft moeders. Kwaad was eigenlijk een verkeerd woord in mijn verhaal, het is meer een gevalletje ‘wat als’ wat als mama wat strenger voor me was ? Nu moet ik inderdaad de prijs zelf betalen voor mijn eigen domme gedrag als puber. Maar ik hou van mijn moeder en ik kan me geen leven zonder haar voorstellen. Dus ik snap jou ontzettend goed als je zegt dat je er alles voor zou geven om haar nog eens te knuffelen. Sterkte hoor.

    En ja.. ik heb er een puinhoop van gemaakt. Maar ik begin langzaam te begrijpen waarom. Ik was nog te jong voor zo een serieuze relatie en laat staan samenwonen. Maar hij was als een drug voor mij. Ik was verslaafd. Hoe slecht en kut hij me ook liet voelen. Soms was ik boos en ging ik even weg maar was binnen de kortste keren weer terug bij hem. We zijn nu 12 jaar en 2 kids verder. Ik ben hier voor de kids. Ik kom uit een gebroken gezin en weet hoe dat is en dat wil ik het liefst voorkomen. Hoe graag ik ook weg wil. Maar mijn kids staan op de eerste plaats. Hoewel ik het moederschap soms echt vreselijk vind, doe ik wel mijn uiterste best voor ze. Ik wil ze het beste geven. Hoe moeilijk ook. En mijn vriend , tja we zijn samen opgegroeid en ik weet niet beter dan hem. Hij is thuis voor mij. Hij was er toen mama er niet voor me kon zijn. Hij is ook de enige persoon die ik als vriend kan beschouwen. Dus de situatie is erg lastig.

    Ik moet indd van mezelf leren houden. Momenteel ook prio 1 om dat te doen.
    Bedankt voor je reactie. En zelfs voor je harde woorden. Soms heeft een mens dat nodig, van een buitenstaander

  5. Beste, als je moeder jou had tegengehouden, had je dan geluisterd?Nee dat doe je niet op die leeftijd; je denkt het beter te weten en gaat je eigen gang, wat weet die ouwe nu ?Laat ik je zeggen je ouders weten meer dan je denkt over het leven, een kind moet fouten maken en ja je betaalt bij de ingang of de uitgang een prijs.Alles wat je in je leven doet heeft een prijs en hoe hoog die is? Dat weet je als je de rekening gepresenteerd krijgt en die kan heel hoog zijn, vaaj veel te hoog. Vaak denken wij dat het gras elders groener is bij de buren. We ploeteren, en maken fouten. Mijn moeder heeft zich opgeofferd voor mij en nu ze er niet meer is begrijp ik hoeveel dat is geweest, mis haar nog iedere dag! Zou een kwart van me leven geven om haar maar 1 dag bij me te hebben en haar te knuffelen en alles te zeggen wat nu niet meer kan. Wat me opvalt bij jou en ik ga hard en eerlijk zijn, want met je meeheulen heb je niks.Jij maakt er ook wel een puinhoop van is het niet?Waarom zo jong bij die ene vent gebleven, had wat geëxperimenteerd, ook tijd voor jezelf genomen, alleen zijn om te kijken hoe het is om alleen in je eentje te overleven; je eigen dingen te doen. Heel belangrijk. Wat ik ook erg proef dat je een enorme hekel aan jezelf hebt, je zet 2 kinderen op de wereld wees daar trots op is je toch gelukt om goede moeder te zijn. Je blijft in relatie zitten die allang dood is, waarom?Je begint een paar anderen die ook geen toekomst hebben. Maak eens schoon schip,leven is een bitch, maar vaak maken we het onszelf enorm lastig. Begin eens van jezelf te houden, iemand loslaten is ook liefde, bij iemand blijven uit medelijden of wat dan ook is ellende voor beide. Werk eens aan je eigen beeld, en liefde voor jezelf, is moeilijk maar moet te doen zijn.Je hebt een lange weg te gaan.Ik heb moeite met vrouwen en liefde en alles door wat er in mijn leven is gebeurd, maar ik begin in te zien dat ik er mag wezen en dat ik best van mezelf mag houden. We leren dat we van anderen moeten houden, aardig zijn, we leren niet om van ons zelf te houden zou egoistisch zijn. Als je niet van jezelf kan houden, hoe dan van anderen? Sterkte

    Beste, als je moeder jou had tegengehouden, had je dan geluisterd?Nee dat doe je niet op die leeftijd; je denkt het beter te weten en gaat je eigen gang, wat weet die ouwe nu ?Laat ik je zeggen je ouders weten meer dan je denkt over het leven, een kind moet fouten maken en ja je betaalt bij de ingang of de uitgang een prijs.Alles wat je in je leven doet heeft een prijs en hoe hoog die is? Dat weet je als je de rekening gepresenteerd krijgt en die kan heel hoog zijn, vaaj veel te hoog. Vaak denken wij dat het gras elders groener is bij de buren. We ploeteren, en maken fouten. Mijn moeder heeft zich opgeofferd voor mij en nu ze er niet meer is begrijp ik hoeveel dat is geweest, mis haar nog iedere dag! Zou een kwart van me leven geven om haar maar 1 dag bij me te hebben en haar te knuffelen en alles te zeggen wat nu niet meer kan. Wat me opvalt bij jou en ik ga hard en eerlijk zijn, want met je meeheulen heb je niks.Jij maakt er ook wel een puinhoop van is het niet?Waarom zo jong bij die ene vent gebleven, had wat geëxperimenteerd, ook tijd voor jezelf genomen, alleen zijn om te kijken hoe het is om alleen in je eentje te overleven; je eigen dingen te doen. Heel belangrijk. Wat ik ook erg proef dat je een enorme hekel aan jezelf hebt, je zet 2 kinderen op de wereld wees daar trots op is je toch gelukt om goede moeder te zijn. Je blijft in relatie zitten die allang dood is, waarom?Je begint een paar anderen die ook geen toekomst hebben. Maak eens schoon schip,leven is een bitch, maar vaak maken we het onszelf enorm lastig. Begin eens van jezelf te houden, iemand loslaten is ook liefde, bij iemand blijven uit medelijden of wat dan ook is ellende voor beide. Werk eens aan je eigen beeld, en liefde voor jezelf, is moeilijk maar moet te doen zijn.Je hebt een lange weg te gaan.Ik heb moeite met vrouwen en liefde en alles door wat er in mijn leven is gebeurd, maar ik begin in te zien dat ik er mag wezen en dat ik best van mezelf mag houden. We leren dat we van anderen moeten houden, aardig zijn, we leren niet om van ons zelf te houden zou egoistisch zijn. Als je niet van jezelf kan houden, hoe dan van anderen? Sterkte

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here