Soms haat ik mijn peuter van 3,5

5
578

De titel klinkt heel erg maar mijn verhaal is ook niet normaal.

Mijn zwangerschap was een ramp want mijn vriend kreeg een aversie tegen de zwangerschap en begon tijdens mijn zwangerschap zelfs een relatie met een andere meid achter mijn rug om, hier kwam ik 3 jaar later achter toen ze voor de deur stond.

De bevalling was nog veel erger: ik had geen vruchtwater meer kwamen we achter en dus werd ik opgenomen me 37 weken. Mijn vriend was er bij want hij wilde graag bij de geboorte zijn en hij is ook gebleven. Op donderdagavond ging ik het ziekenhuis in, op vrijdagochtend zijn ze begonnen met opwekken en zaterdagavond laat heb ik toch nog een normale bevalling gehad… al die tijd kwamen de artsen elk uur bij mekaar om te bespreken of een keizersnede mischien toch beter was dus al die tijd was er spanning.

Eenmaal geboren: was hij te klein en moest hij naar de couveuse. Ik heb 1 fijne dag gehad, een zondag waar ik ook heel veel van hem hield. Maandagochtend begon de slechte film: hij had 5 hersenbloedingen gehad en zou nooit meer dan een kasplantje worden, daarnaast had hij continu epilepsie aanvallen en hielden ze hem daarvoor in coma. Hij was nog slechts een slappe was pop, want uit zichzelf bewoog hij niet meer, zat geen leven meer in. Ik heb toen zoveel pijn gehad en zelfs opgezocht hoeveel een begrafenis kostte voor een baby.

Hij bleef echter leven maar ik had voor mezelf besloten dat ik geen geschikte moeder was voor een zwaar gehandicapt kind en hulp gezocht om hem af te staan. Ik was er ontzettend slecht aan toe, had zelfs visioenen van tegen de muur aan rijden met mijn auto. Uiteraard heb ik hulp gezocht bij een psycholoog en ik had een zware postnatale depressie… ik ben er bovenop gekomen en werk ook weer normaal maar de sterke vrouw die ik was zal ik nooit meer zijn, ik ben nog maar de helft van wat ik toen was en kan nog maar weinig hebben.

Toen hij een half jaar oud was ben ik begonnen met hem op te zoeken, hij was mijn vlees en bloed… Hij liet zien dat hij het heel goed deed, boven verwachting en toen hij 1 jaar oud was kwamen ze tot de conclusie dat het zo maar een gewone normale jongen zou kunnen worden. Een normale of een zwakbegaafde jongen wilde ik graag zelf opvoeden maar ik was nog niet in staat om zelf te zorgen voor een baby dus vroeg ik zijn vader of hij dat wilde en die zei zonder twijfel JA.  Mijn zoontje is nooit meer van de zijde van zijn vader geweken, hij bleek een oontzettend goede papa te zijn en hield al direct ontzettend veel van de kleine. Tussen ons als stel, wij woonden niet samen, ging het slecht, slechter en nog slechter en soms heel goed… tot aan een echt gevecht toe, ik ben flink bont geslagen door mijn partner maar ik heb hem goed terug kunnen slaan, hij had mooi een gebroken rib…. dat is natuurlijk niet goed voor mijn kleine zoon en dus ben ik overgestapt op het weekendmoeder zijn. Dat was niks, ik hoorde moeder te zijn en niet dit…. maar ik kon nog steeds niet voor hem zorgen want ik was niet meer in staat om te houden van mensen en nadat ik al 2x afscheid had moeten nemen van mijn zoon (bijna begrafenis en pleegmoeder)  kon ik de pijn van liefde niet meer aan, heb me compleet afgesloten.

De papa is wel altijd blijven vechten voor mij en onze relatie en dus zijn we nog steeds samen en sinds een aantal maanden wonen nu dus samen als een gezin. Ik heb al vaak liefde gevoeld voor mijn kleine zoon maar hij wil altijd liever zijn vader en wijst me elke dag af… logisch natuurlijk maar voor mij is het niet te houden, de pijn is weer ondraaglijk. Vandaag duwde hij mijn gezicht zelfs weg want hij wilde geen kus van me en ik mocht niet mee naar beneden want hij wilde alleen naar papa… ik ben zo mijn best aan het doen maar ik trek het niet meer. Vandaag deed het niet meer pijn maar werd ik er woedend van, ik kreeg de neiging om hem een klap in zijn gezicht te geven en hem te zeggen hoe hij het in zijn hoofd durfde te halen.

Ik weet dat hij een kind is en dat hij mij echt niet met opzet pijn doet maar of het nou met opzet is of niet, de pijn is hetzelfde en ondraaglijk… heb me afgesloten en ben nu elke dag alleen maar kwaad. Ik wil die kleine liever niet zien en heb spijt dat ik zwanger ben geworden, zelfs spijt dat ik hem bij zijn pleegmoeder heb terug gehaald. Ik overweeg serieus om weg te lopen want aan een moeder die hem alleen maar haat heeft hij niks en ik ben zelf alleen maar ongelukkig. Ik zit al bijna 3 jaar bij een psycholoog en ik kom niet verder, dit is zelfs mijn 2e psycholoog.

Ik heb 2 katten welke tijdens het hele drama van voor tot eind bij me waren en mijn moederliefde is naar hun gegaan… ik was moeder maar vertrouwde niemand en had al die liefde die ik kwijt moest aan iemand… dat was aan mijn katten want zij waren altijd daar wanneer ik verdriet had en zij steunden me en hielpen me door de moeilijkste tijd van mijn leven en zij hebben mij nog nooit pijn gedaan. Daar hou ik nu van alsof zij mijn kinderen zijn.

Ik denk dat een andere ouder mij nooit zal begrijpen en ik weet me ook echt geen raad… ben al 3,5 jaar aan het vechten voor mijn zoon maar ik ben niet gewenst en ik durf mijn liefde niet meer naar boven te laten komen want ik ben als de dood voor de pijn, de ondraaglijke pijn….

Stem op dit geheim

De titel klinkt heel erg maar mijn verhaal is ook niet normaal.

Mijn zwangerschap was een ramp want mijn vriend kreeg een aversie tegen de zwangerschap en begon tijdens mijn zwangerschap zelfs een relatie met een andere meid achter mijn rug om, hier kwam ik 3 jaar later achter toen ze voor de deur stond.

De bevalling was nog veel erger: ik had geen vruchtwater meer kwamen we achter en dus werd ik opgenomen me 37 weken. Mijn vriend was er bij want hij wilde graag bij de geboorte zijn en hij is ook gebleven. Op donderdagavond ging ik het ziekenhuis in, op vrijdagochtend zijn ze begonnen met opwekken en zaterdagavond laat heb ik toch nog een normale bevalling gehad… al die tijd kwamen de artsen elk uur bij mekaar om te bespreken of een keizersnede mischien toch beter was dus al die tijd was er spanning.

Eenmaal geboren: was hij te klein en moest hij naar de couveuse. Ik heb 1 fijne dag gehad, een zondag waar ik ook heel veel van hem hield. Maandagochtend begon de slechte film: hij had 5 hersenbloedingen gehad en zou nooit meer dan een kasplantje worden, daarnaast had hij continu epilepsie aanvallen en hielden ze hem daarvoor in coma. Hij was nog slechts een slappe was pop, want uit zichzelf bewoog hij niet meer, zat geen leven meer in. Ik heb toen zoveel pijn gehad en zelfs opgezocht hoeveel een begrafenis kostte voor een baby.

Hij bleef echter leven maar ik had voor mezelf besloten dat ik geen geschikte moeder was voor een zwaar gehandicapt kind en hulp gezocht om hem af te staan. Ik was er ontzettend slecht aan toe, had zelfs visioenen van tegen de muur aan rijden met mijn auto. Uiteraard heb ik hulp gezocht bij een psycholoog en ik had een zware postnatale depressie… ik ben er bovenop gekomen en werk ook weer normaal maar de sterke vrouw die ik was zal ik nooit meer zijn, ik ben nog maar de helft van wat ik toen was en kan nog maar weinig hebben.

Toen hij een half jaar oud was ben ik begonnen met hem op te zoeken, hij was mijn vlees en bloed… Hij liet zien dat hij het heel goed deed, boven verwachting en toen hij 1 jaar oud was kwamen ze tot de conclusie dat het zo maar een gewone normale jongen zou kunnen worden. Een normale of een zwakbegaafde jongen wilde ik graag zelf opvoeden maar ik was nog niet in staat om zelf te zorgen voor een baby dus vroeg ik zijn vader of hij dat wilde en die zei zonder twijfel JA.  Mijn zoontje is nooit meer van de zijde van zijn vader geweken, hij bleek een oontzettend goede papa te zijn en hield al direct ontzettend veel van de kleine. Tussen ons als stel, wij woonden niet samen, ging het slecht, slechter en nog slechter en soms heel goed… tot aan een echt gevecht toe, ik ben flink bont geslagen door mijn partner maar ik heb hem goed terug kunnen slaan, hij had mooi een gebroken rib…. dat is natuurlijk niet goed voor mijn kleine zoon en dus ben ik overgestapt op het weekendmoeder zijn. Dat was niks, ik hoorde moeder te zijn en niet dit…. maar ik kon nog steeds niet voor hem zorgen want ik was niet meer in staat om te houden van mensen en nadat ik al 2x afscheid had moeten nemen van mijn zoon (bijna begrafenis en pleegmoeder)  kon ik de pijn van liefde niet meer aan, heb me compleet afgesloten.

De papa is wel altijd blijven vechten voor mij en onze relatie en dus zijn we nog steeds samen en sinds een aantal maanden wonen nu dus samen als een gezin. Ik heb al vaak liefde gevoeld voor mijn kleine zoon maar hij wil altijd liever zijn vader en wijst me elke dag af… logisch natuurlijk maar voor mij is het niet te houden, de pijn is weer ondraaglijk. Vandaag duwde hij mijn gezicht zelfs weg want hij wilde geen kus van me en ik mocht niet mee naar beneden want hij wilde alleen naar papa… ik ben zo mijn best aan het doen maar ik trek het niet meer. Vandaag deed het niet meer pijn maar werd ik er woedend van, ik kreeg de neiging om hem een klap in zijn gezicht te geven en hem te zeggen hoe hij het in zijn hoofd durfde te halen.

Ik weet dat hij een kind is en dat hij mij echt niet met opzet pijn doet maar of het nou met opzet is of niet, de pijn is hetzelfde en ondraaglijk… heb me afgesloten en ben nu elke dag alleen maar kwaad. Ik wil die kleine liever niet zien en heb spijt dat ik zwanger ben geworden, zelfs spijt dat ik hem bij zijn pleegmoeder heb terug gehaald. Ik overweeg serieus om weg te lopen want aan een moeder die hem alleen maar haat heeft hij niks en ik ben zelf alleen maar ongelukkig. Ik zit al bijna 3 jaar bij een psycholoog en ik kom niet verder, dit is zelfs mijn 2e psycholoog.

Ik heb 2 katten welke tijdens het hele drama van voor tot eind bij me waren en mijn moederliefde is naar hun gegaan… ik was moeder maar vertrouwde niemand en had al die liefde die ik kwijt moest aan iemand… dat was aan mijn katten want zij waren altijd daar wanneer ik verdriet had en zij steunden me en hielpen me door de moeilijkste tijd van mijn leven en zij hebben mij nog nooit pijn gedaan. Daar hou ik nu van alsof zij mijn kinderen zijn.

Ik denk dat een andere ouder mij nooit zal begrijpen en ik weet me ook echt geen raad̷*** jaar aan het vechten voor mijn zoon maar ik ben niet gewenst en ik durf mijn liefde niet meer naar boven te laten komen want ik ben als de dood voor de pijn, de ondraaglijke pijn….

Stem op dit geheim

Vond je dit geheim leuk? Deel hem met je vrienden!Email this to someoneShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on RedditShare on FacebookShare on LinkedIn

5 REACTIES

  1. De liefde van een kind moet je verdienen. Het is niet omdat je de moeder bent dat het kind je graag MOET zien. Onbewust heeft hij het zeker gevoeld dat je hem afwees. Er is dus werk aan de winkel voor jou. Je moet het wel echt willen, anders heeft het geen zin. Veel geduld heb je nodig en niet aflaten lief voor hem te zijn, er zijn voor hem als hij je nodig heeft. Ik ben ervan overtuigd dat moeders hier beter in zijn dan vaders. Als het op liefde voor een kind aankomt wint de moeder bijna altijd. Ik hoop dat je het niet opgeeft. Het blijft je je hele leven achtervolgen als je hem achterlaat. Ik wens je veel moed.

    De liefde van een kind moet je verdienen. Het is niet omdat je de moeder bent dat het kind je graag MOET zien. Onbewust heeft hij het zeker gevoeld dat je hem afwees. Er is dus werk aan de winkel voor jou. Je moet het wel echt willen, anders heeft het geen zin. Veel geduld heb je nodig en niet aflaten lief voor hem te zijn, er zijn voor hem als hij je nodig heeft. Ik ben ervan overtuigd dat moeders hier beter in zijn dan vaders. Als het op liefde voor een kind aankomt wint de moeder bijna altijd. Ik hoop dat je het niet opgeeft. Het blijft je je hele leven achtervolgen als je hem achterlaat. Ik wens je veel moed.

  2. Meen je dat nou? Jij voelt je afgewezen? Je hebt je eigen kind al vanaf dag 2 afgewezen omdat het geen normaal kindje zou zijn. Ik denk inderdaad dat jouw kindje beter af is zonder jou als jij jezelf niet heel gauw een trap onder de kont geeft.

    Meen je dat nou? Jij voelt je afgewezen? Je hebt je eigen kind al vanaf dag 2 afgewezen omdat het geen normaal kindje zou zijn. Ik denk inderdaad dat jouw kindje beter af is zonder jou als jij jezelf niet heel gauw een trap onder de kont geeft.

    • Deze vrouw moet haar pijn accepteren en helen als de ander dat niet doet. Dat is haar eenzaamheid waar ze nu inzit. Ze kan hierdoor ruimte maken in haar hart en haar kind zal dan vanzelf naar contact met haar gaan verlangen. Kinderen kunnen nooit genoeg aandacht ontvangen… Het kind voelt nu jou (zelf)afwijzing. Begrijp je? Het kind spiegelt jou! Als je dit gaat omzetten naar zelfacceptatie, en daardoor kun je in het begin nog eenzamer voelen, dan voelt jouw kind zich fijn in je omgeving. Hoe doe je dat? Mss ben je niet op de goede weg met de psychologen en zit je in een vicieuze cirkel. De beste weg mijns inziens..ga de pijn voelen, benoemen. Geef zelf aandacht aan jou pijn. Trek je terug in een kamertje en vraag je af wat voel ik en voel het. Waar zit het en adem er naar toe… Jouw pijn is zijn pijn. Jullie zijn verbonden. Probeer rust te brengen in jullie relatie. Geen verwachtingen…niks forceren. Doe dingen met hem die jullie samen aankunnen en werk ondertussen aan jezelf.

      Sterkte…

      Deze vrouw moet haar pijn accepteren en helen als de ander dat niet doet. Dat is haar eenzaamheid waar ze nu inzit. Ze kan hierdoor ruimte maken in haar hart en haar kind zal dan vanzelf naar contact met haar gaan verlangen. Kinderen kunnen nooit genoeg aandacht ontvangen… Het kind voelt nu jou (zelf)afwijzing. Begrijp je? Het kind spiegelt jou! Als je dit gaat omzetten naar zelfacceptatie, en daardoor kun je in het begin nog eenzamer voelen, dan voelt jouw kind zich fijn in je omgeving. Hoe doe je dat? Mss ben je niet op de goede weg met de psychologen en zit je in een vicieuze cirkel. De beste weg mijns inziens..ga de pijn voelen, benoemen. Geef zelf aandacht aan jou pijn. Trek je terug in een kamertje en vraag je af wat voel ik en voel het. Waar zit het en adem er naar toe… Jouw pijn is zijn pijn. Jullie zijn verbonden. Probeer rust te brengen in jullie relatie. Geen verwachtingen…niks forceren. Doe dingen met hem die jullie samen aankunnen en werk ondertussen aan jezelf.

      Sterkte…

    • Heeeyyyy das nie zo aardig, liefdespijn doet echt pijn, ze kon inschatten dat ze niet in staat zou zjjn om voor haar kind te zorgen en dus heeft ze een “beter” iemand gevonden.

      Verder jaa.. Sorry maar volgens mij heeft ze al genoeg pijn ook zonder een schop onder dr kont :)

      Groeten :)

      Heeeyyyy das nie zo aardig, liefdespijn doet echt pijn, ze kon inschatten dat ze niet in staat zou zjjn om voor haar kind te zorgen en dus heeft ze een ̶***; iemand gevonden.

      Verder jaa.. Sorry maar volgens mij heeft ze al genoeg pijn ook zonder een schop onder dr kont :)

      Groeten :)

  3. Ik Heet Stefan en ben 31 jaar(gewoon even zodat ej weet wie reageert). Wat je verteld begrijp ik eigenlijk heel goed. Overigens is het nie tzo dat je je zoon echt haat, het is de pij van afgewezen liefde die je zo laat voelen dus in feite is he tliefde, alelen kan je er geen kant mee op dus slat het om. Wat je moet doen in deze situatie is neit zo gemakkeljik te zeggen. Je zou kunnen kijken of een kinderpsycholoog kan helepn bij het herstellen van de band tussen jou en je zoontje. Maar aan de andere kant, als je die stap niet meer durft te maken zou een par weken zelf ergens heen gan(op vakantie ofzo) zonder je partner en zoontje misschien ook opluchting van je gevoelens kunnen brengen. Reageer gerust terug als je wilt praten.

    Ik Heet Stefan en ben 31 jaar(gewoon even zodat ej weet wie reageert). Wat je verteld begrijp ik eigenlijk heel goed. Overigens is het nie tzo dat je je zoon echt haat, het is de pij van afgewezen liefde die je zo laat voelen dus in feite is he tliefde, alelen kan je er geen kant mee op dus slat het om. Wat je moet doen in deze situatie is neit zo gemakkeljik te zeggen. Je zou kunnen kijken of een kinderpsycholoog kan helepn bij het herstellen van de band tussen jou en je zoontje. Maar aan de andere kant, als je die stap niet meer durft te maken zou een par weken zelf ergens heen gan(op vakantie ofzo) zonder je partner en zoontje misschien ook opluchting van je gevoelens kunnen brengen. Reageer gerust terug als je wilt praten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here